چند روزی است عطش این خاک مرجانی را بارانهای پی درپی خوابانده تا آدمها مثل مورچه های آب در لانه افتاده با چتر وبی چتر بیرون زده وماهیها هم عاشق شوند تا وقتی آدمها آنها را به نیش میکشند طعم واقعی عشق را با تمام وجود احساس کنند ..                           

چند عکس بارانی ونیمه ابری حاصل این روزهاست..

سرهایی که در عکس زیر سردر هم برده اند سالهاست که سر به سر هم میگذارند چون بقول ما سربندی دیگری ندارند .سرسری به این آدمها ننگرید هر کدام دنیایی دارند برای خودشان در آینده مفصل به هر کدام خواهیم پرداخت محض نمونه نفر اول ایستاده از راست (گول لباسش را نخورید ایشان نه تنها هموطن بلکه اصالتانیشابوری اند )که طی اقدامی انتحاری برای اثبات اینکه (مو مرد روفتیوم برام زن وستنن)به یکی از کشورهای شرقی همسایه ایران پناهنده شد ،البته پس از براورده شدن خواسته اش یواشکی گفته دوباره قصد پناهندگی دارد.او فارقالتحصیل رشته تاتر است.یانفر دوم نشسته از چپ (البته نه آنکه در قنداق حیرت زده به دوربین مینگرد)بعنوان یک مجسمه ساز مطرح یک ایراد کوچک هم دارد وآن اینکه اصلا به تشریفات در سفر اعتقادی ندارد ،او در یکی از روزهای شیرین دوران تاهل برای خرید ماست با دمپایی از خانه خارج شد وپس از دوهفته از کرمان بازگشت